İçimde bir yara kanıyor, durmak bilmeden… durduramıyorum!..gözümden yaşlar süzülüyor, dinmek nedir bilmeden…dindireniyorum..
içimde sessiz çığlıklar, büyüdükçe büyüyor…susturamıyotum!.. yüzyılın felaketi diyorlar! Gözümü kapatıyorum, bir bebek gözümün önünde…açıyorum, yaşlı bir teyze, amca…film olsa kapatır geçerim; ama gerçeğin ta kendisi…Ne arkamı dönebiliyorum, ne tv’nin sesini kısabiliyorum. Uzaktan seyrediyorum ben, uzaktan. Enkazları, sessiz çığlıkları, feryatları, figanları; uzaktan izliyorum! Mümkün mü anasını, babasını, çoluğunu çocuğunu, eşini, ailesini, akrabalarını o enkazların altında bırakan yaralı canların yaşadığı acıyı hissetmem?! Mümkün değil!..imkansız!..ama ben de orada, onlarlayım…içim sızlıyor çaresizce.
Bağıra bağıra geldi yüzyılın felaketi. Şimdi herkes bir suçlu arıyor. Bulunmayacak olan suçluyu! Birkaç güne kalmaz ölene kadar yaşadıkları acıları unutmayacak olan insanları unutup, hayat bıraktığımız yerden devam etmeye başlayacak. Taa ki, yeni bir yüzyılın felaketi ile karşılaşana kadar!