Ve gece düşer ressamın tuvaline… 
Gecenin koynunda, 
Bir inci tanesi ay parlar.
Ve çatıların arasından karanlık sokaklara ışık olur.
Vurur kaldırım taşlarında birikmiş yağmurlara.
Gümüşten yollar çizer eşiklere sabahına…
Vurur ışık yorgun duvarların çatlaklarına.
Bir kedi gerinir, bir pencere aralanır usulca …
Üsküdar’da bir klarnet ağlar içli,
Galata’da keman, kırık bir hece…
Her nota, geceye açılmış bir yara…

Ve usulca bırakır ressam fırçasını kenara.
Yarım kalan bir gece,
Ne renge sığar ne sese…
Bir şehir susar yine.
Yine yarım kalan bir gece,
Ve ay düşer yarım kalmış aşkların düşlerine
Damlardan düşen son ışıklar
Kaybolur usulca.
Ne ışık kalır ne gölge.
Bazı ışıklar boyanmaz, 
Bazı sesler tuvale sığmaz.
Bazı geceler sadece izlenir…
Bazı eller açık duada…
Sabahın ilk ışıklarıyla,
Tuvalde yarım kalır bir gölge.
Ve usulca bırakır ressam fırçasını kenara.
Ay çekilir, ışıklar söner..
Üsküdar’dan Galata’ya bir sessizlik çöker.
Sadece ıslak kaldırımlarda, 
Geceden düşmüş birkaç dize.
Ve ressamın yarım kalan tuvali…
Ve ressam yine beklemeye koyulur geceyi.